DS-er Sjakkie Donkers' internationale volleybal-carriere

Trainen bij Jan van Sluisveld

Volleyballend opgegroeid bij Donki Sjot. Na 11 jaar met veel plezier lid te zijn geweest van de volleybalclub in Den Dungen, besloot Sjakkie na het behalen van haar schooldiploma op Beekvliet, een tussenjaar te nemen. Ze wilde als klein meisje al volleybalster worden van beroep en wilde het tussenjaar gebruiken om te ervaren hoe het zou zijn om meer dan twee keer per week, anderhalf uur te trainen. Was het dan nog steeds zo leuk?

Van Sliedrecht Sport, via Jeugd Oranje naar Italië

Sjakkie ging bij Sliedrecht Sport volleyballen. Ze startte in augustus ‘22 bij haar nieuwe club als diagonaal aanvalster. Eerst in de Topdivisie(dames 2), het seizoen erna in de Eredivisie(dames 1). Sjakkie viel blijkbaar op, want ze werd al snel uitgenodigd om ook op Papendal te komen trainen. Ze sloot aan bij Jeugd Oranje en in samenspraak met de bondscoach koos ze er bij Oranje voor, te trainen en spelen op de passer loper positie. Vanaf toen ging het snel, Sjakkie kreeg een contract aangeboden van een serie A1 club in Italië voor een stage. Na een half jaar Eredivisie gespeeld te hebben in Nederland, stapte de negentienjarige oud-Donki-Sjotter op het vliegtuig om een maand in het Italiaanse Cuneo ervaring op te doen als passer loper.

Passer loper in Dallas, Texas

Ze wilde leren en groeien in een professionele omgeving, plezier hebben en ervaren hoe het zou zijn als ze haar meisjesdroom ging leven. Al vrij snel wist ze haar antwoord: dit was wat ze wilde. Bij terugkomst sloot ze weer aan bij Oranje op Papendal en nam contact op met de Amerikaanse coach die haar eerder benaderde, maar wie ze vriendelijk had bedankt voor zijn aanbod: ‘Texas, nee. Te ver van huis.’ Maar na haar Italiaanse avontuur, leek Texas ineens een stuk dichterbij. De coach, bij wie ze gelijk een goed gevoel had, was blij verrast toen ze hem belde en zei ‘ja, zeker heb ik nog plek voor jou!’ Hij wist dat hij met zijn team goede kans maakte om het volgende seizoen kampioen te worden, maar zocht nog een speelster als Sjakkie op de passer loper positie. Begin september ‘24 stapte ze, na haar debuut bij een oefeninterland van het Nationaal Team in Nederland en het EK in Bulgarije met Jeugd Oranje, op het vliegtuig richting Dallas. Na een héle gastvrije ontvangst, begon haar Amerikaanse volleybalavontuur. Een relatief korte competitie, maar superintens.

Waar ze in Nederland een heel seizoen doen over een bepaald aantal wedstrijden, worden in de VS hetzelfde aantal wedstrijden binnen 3 maanden afgewerkt. Twee, soms drie per week. Inclusief uitwedstrijden, met het vliegtuig, hotelovernachtingen, er moeten namelijk grote afstanden worden afgelegd. Dat is iets wat we in Nederland niet kennen. Kortom, een hele andere beleving van de sport. Ook door het publiek, volle tribunes in grote arena’s, die energie ‘dat is zoiets bijzonders om mee te maken, geweldig is dat.’

Sjakkie had het naar haar zin, de Amerikaanse sportcultuur stond haar erg aan. Het team, de coach, het niveau, de faciliteiten, alles is zo ontzettend goed geregeld daar voor een topsporter. Heel professioneel. Ze werd met haar team niet alleen kampioen, ze wonnen ook de beker. Het was een topseizoen. Een seizoen waarin ze verschillende onderscheidingen kreeg.

Hoofdcoach JT Wenger koos aan het einde van dat topseizoen voor een nieuwe uitdaging, een andere club. En daarmee Sjakkie ook. Ze wilde namelijk graag nog een seizoen met hem werken. Beide tekenden voor het seizoen erna bij Gonzaga University. Na de kerst thuis doorgebracht te hebben, vertrok ze half januari ‘25 voor haar tweede Amerikaanse avontuur richting Spokane, Washington. Het niveau was weer een tandje hoger, haar opdracht was duidelijk en daarnaast had ze veel zin om te werken aan de nieuwe doelen die ze zichzelf gesteld had.

Het werd wederom een topjaar, in 28 wedstrijden scoorde ze 438 aanvals punten, 32 aces en 27 blocks.

Sjakkie was de enige in de competitie met een aanval gemiddelde van boven de 4, ze scoorde gemiddeld over de hele competitie 4.04 punten per set.

Gaandeweg het seizoen werd het voor Sjakkie duidelijk dat ze verder wilde groeien. Ze kreeg verschillende mooie aanbiedingen uit Europa, maar wederom bleef de VS trekken. Ze wilde toch graag nog een seizoen blijven, maar dan wel spelen in de Big Ten. Spelen in de B1G, is spelen in de meest prestigieuze en sterkste university volleybalcompetities van het land. Het niveau is extreem hoog. En dat was precies wat ze wilde, weer uitgedaagd worden, leren en groeien. Ze tekende een contract bij Oregon en koos daarmee voor een team in opbouw. Ze stelde zichzelf opnieuw nieuwe doelen en stapte afgelopen januari wederom in het vliegtuig naar Amerika. Waar aanvankelijk ‘het plan’ was, één seizoen in Arlington, Texas te gaan spelen en daarna pro te gaan in Europa, liep alles net even anders :-)

Jong Oranje

Kiezen om in de VS te gaan spelen is kiezen voor een andere competitie dan de Europese. Dat wil zeggen, als de Europese competities afgelopen zijn en de speelsters terugkeren naar hun eigen land om aan te haken bij hun Nationaal Team, zijn de speelsters in de VS nog volop in voorbereiding. Sjakkie mocht deze zomer eerder naar Nederland om aan te sluiten bij Jong Oranje, maar dat is geen vanzelfsprekendheid. Na het EK vliegt ze gelijk terug om weer aan te sluiten bij haar team in Oregon en wacht haar een relatief korte, maar loodzware competitie waar ze superveel zin in heeft. ‘Maar eerst knallen in Den Haag!’

Kun je er niet bijzijn in Den Haag, maar wil je wel haar volleybal avonturen volgen? Dat kan op https://www.instagram.com/sjakkiedonkers